wat is een cliëntenonderzoek dat de bank bij mij doet

Cliëntenonderzoek is de identificatie- en risicotoets van artikel 3

Cliëntenonderzoek is het geheel aan controles dat de bank moet uitvoeren voordat en tijdens het moment dat uw bedrijf klant is, verplicht gesteld in artikel 3 van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme (Wwft). De bank stelt vast wie uw onderneming is, wie de uiteindelijk belanghebbenden zijn (de UBO's, personen met meer dan 25% belang of zeggenschap — de definitie komt uit de Europese antiwitwasrichtlijn), en wat het doel en de aard van de zakelijke relatie is. Dat laatste is breder dan een adressenlijst: de bank wil de geldstroom kunnen plaatsen tegen wat zij van uw bedrijf weten.

In de praktijk valt cliëntenonderzoek in drie lagen uiteen: identificatie (KvK-uittreksel, statuten, UBO-registratie), risico-inschatting (branche, land, transactiepatroon) en monitoring — die laatste loopt door zolang u klant bent, niet alleen bij de start. Bij een hoger risico, bijvoorbeeld bij een structuur met een buitenlandse laag, verzwaart de bank het onderzoek automatisch; dat is waarom moet ik mijn holding in het buitenland ook aan de bank melden vaak samen met deze vraag opkomt. Ontbreekt een stuk, dan vraagt de bank vervangend bewijs of een eigen verklaring; zelden is er geen alternatief.

Waarom dit per instelling verschilt: artikel 2 en 3 Wwft

De reikwijdte van het cliëntenonderzoek volgt uit artikel 2 (wie onder de wet valt) en artikel 3 (wat onderzocht moet worden) van de Wwft, maar de wet laat instellingen zelf invullen hoe zij het risico wegen — vandaar dat waarom vraagt de ene bank heel andere dingen dan de andere bank geen inconsistentie is maar eigen beleid. De onderliggende UBO-gegevens zelf liggen vast via de Handelsregisterwet 2007, wat verklaart waarom de bank vaak een uittreksel accepteert als basis maar zelf nog aanvullend document opvraagt voor de percentages.