bank wil rekening niet openen zonder uboverklaring wat nu

UBO-verklaring is meestal geen losse eis, maar onderdeel van het cliëntenonderzoek

De bank vraagt niet om de UBO-verklaring op zichzelf, maar om vast te stellen wie de uiteindelijk belanghebbenden (UBO's) van de onderneming zijn — de natuurlijke personen die de onderneming feitelijk bezitten of controleren. Dat vaststellen is een verplicht onderdeel van het cliëntenonderzoek dat de bank moet doen. Zonder die vaststelling kan de bank het onderzoek niet afronden, en dus ook geen rekening openen. Dit is dezelfde reden waarom het cliëntenonderzoek van een bank breder gaat dan alleen een formulier: identiteit, structuur en herkomst van het vermogen horen er allemaal bij.

In de praktijk vraagt de bank meestal twee dingen tegelijk: een actueel uittreksel uit het UBO-register bij de Kamer van Koophandel, en een eigen verklaring waarin de onderneming bevestigt wie de UBO's zijn en met welk percentage. Ontbreekt de registratie in het UBO-register, dan kan de bank vaak niet verder — dat register is het wettelijke aanknopingspunt waarop zij toetst. Heeft de onderneming een structuur met buitenlandse entiteiten, dan telt dat mee in de UBO-bepaling en is het antwoord op of een buitenlandse holding gemeld moet worden relevant voor wat er precies ingevuld moet worden. Ontbreekt een percentage of is de zeggenschap indirect via meerdere laags, dan vraagt de bank vaak een aanvullende verklaring of een structuurschema.

Waar dit uit volgt: Wwft-cliëntenonderzoek en de Handelsregisterwet

De verplichting voor de bank om de UBO vast te stellen volgt uit het cliëntenonderzoek in de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, gebaseerd op de Europese antiwitwasrichtlijn (Richtlijn (EU) 2015/849), die de definitie van uiteindelijk belanghebbende geeft. De registratieplicht van UBO's zelf staat in de Handelsregisterwet 2007, die het UBO-register regelt als onderdeel van de gegevens die van elke onderneming zijn vastgelegd.