ik sta in het ubo register is dat genoeg voor de bank

UBO-inschrijving is een vertrekpunt, geen vervanging

Nee, inschrijving in het UBO-register is op zichzelf niet genoeg voor de bank. Het UBO-register is een register op grond van de Handelsregisterwet 2007: het legt vast wie de uiteindelijk belanghebbenden zijn, volgens de definitie uit de antiwitwasrichtlijn (Richtlijn (EU) 2015/849). Dat is een eenmalige (of bij wijziging bijgewerkte) registratie. De bank moet iets anders: eigen cliëntenonderzoek doen op grond van de Wwft, en dat onderzoek staat los van wat er in het register staat.

In de praktijk gebruikt de bank het uittreksel uit het UBO-register vaak wél als één van de stukken in het dossier, maar altijd naast eigen verificatie: identiteitsbewijzen van de UBO's, een verklaring over de zeggenschapsstructuur, en soms bewijs van de bron van het vermogen. Ook telt mee dat het register een moment-opname is — de bank wil weten of de situatie nu nog klopt, niet alleen of die ooit is geregistreerd. Dat is ook waarom de vraag na jaren klantschap terugkomt: het cliëntenonderzoek is doorlopend, het register is dat niet per definitie op dezelfde manier.

Waar het verschil tussen register en onderzoek vandaan komt

Het UBO-register volgt uit de Handelsregisterwet 2007, die vastlegt welke gegevens van een onderneming in het handelsregister staan, waaronder de UBO-gegevens. De verplichting voor de bank om zelf onderzoek te doen — en niet te vertrouwen op een enkel register — volgt uit de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, die het cliëntenonderzoek bij instellingen regelt. De achterliggende definitie van "uiteindelijk belanghebbende" komt uit de Europese antiwitwasrichtlijn (Richtlijn (EU) 2015/849), waarop de Wwft is gebaseerd. Deze drie bronnen hebben elk een andere functie: registratie, definitie en onderzoeksplicht liggen niet bij dezelfde partij.