hoe leg ik uit waar mijn contante geld vandaan komt

Contant geld is vrijwel altijd een verhoogd risico

Een groot contant bedrag verklaart u met een sluitende geldstroom: waar het vandaan komt, wanneer het is opgenomen of ontvangen, en waarom het contant is gebleven in plaats van op een rekening te staan. Instellingen behandelen contant geld standaard als een signaal voor verscherpt cliëntenonderzoek onder de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme, ook als de onderliggende bron zelf legitiem is. De reden is dat contant geld geen transactiespoor achterlaat zoals een bankoverschrijving dat wel doet. Dat maakt het verhaal belangrijker dan bij giraal vermogen: u moet zelf de schakels leveren die een bank anders uit haar eigen systemen zou kunnen halen.

Wat u concreet aanlevert, hangt af van de herkomst. Contante omzet uit een onderneming vraagt om kasadministratie, aangiften en liefst een aansluiting met de jaarrekening. Contant geld uit een erfenis of schenking vraagt om de notariële akte of de aangifte erfbelasting, aangevuld met een verklaring waarom dat bedrag niet is gestort. Is het bedrag over jaren contant opgespaard, dan is een consistent verhaal over herkomst en bestedingspatroon relevanter dan één enkel document — zie hoe u spaargeld over lange tijd onderbouwt. Ontbreekt een schriftelijk stuk helemaal, dan is dat op zichzelf geen doodlopende weg; er zijn alternatieve routes om herkomst aannemelijk te maken, beschreven bij wat te doen als bewijs van herkomst ontbreekt. Zorg in alle gevallen dat u het onderscheid kunt maken tussen de bron van het geld en de vraag wat u ermee wilt doen, toegelicht bij bron van middelen versus bron van vermogen.

Waar het cliëntenonderzoek dat vastlegt

De verplichting van instellingen om herkomst van middelen te onderzoeken, en om bij ongebruikelijke patronen — waaronder grote contante bedragen — verscherpt onderzoek te doen, volgt uit de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme. De wet zelf schrijft niet voor welk document een cliënt moet overleggen; dat bepaalt de instelling per geval, op basis van wat aannemelijk maakt dat het bedrag een legitieme oorsprong heeft.