hoe verklaar ik dat mijn vermogen geleidelijk is opgebouwd

Geleidelijke opbouw vraagt een reeks, geen momentopname

Bij geleidelijk opgebouwd vermogen — jaren van spaarzin, ondernemingswinst of beleggingsrendement — vraagt de instelling meestal niet naar één document, maar naar een lijn die van begin tot eind klopt. Dat betekent: een startpunt (bijvoorbeeld de eerste jaarrekening of een oude bankafschrift), een aantal ijkpunten daartussen, en de huidige stand. Losse momentopnamen zonder onderlinge samenhang leveren vaak vervolgvragen op, niet omdat er iets mis is, maar omdat de reeks niet te volgen is.

Voor een ondernemer ligt de meest bruikbare onderbouwing vaak al in de eigen administratie: jaarrekeningen over een reeks jaren, IB- of VPB-aanslagen, en eventueel dividendbesluiten als het vermogen via de eigen bv is opgebouwd. Waar het gaat om privévermogen dat naast de onderneming is gegroeid, is het onderscheid met spaargeld dat over lange tijd is opgebouwd relevant: bij spaargeld ligt de nadruk op saldi over tijd, bij ondernemingswinst op de resultaten die aan die winst ten grondslag liggen. Ontbreekt een schakel in de reeks — een jaar waarvan de aangifte niet meer te vinden is — dan is het werkbaar om dat gat te benoemen in de eigen verklaring in plaats van te doen alsof het er niet is.

Cliëntenonderzoek onder de Wwft vraagt herkomst te onderbouwen

Dat instellingen om deze opbouw vragen, volgt uit het cliëntenonderzoek van de Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terrorisme: zij moeten nagaan of de bron van het vermogen aansluit bij het beeld dat zij van de cliënt hebben, en een reeks documenten over jaren is daarvoor het gangbare bewijsmiddel. De wet zelf schrijft geen vaste lijst voorgeschreven stukken voor; instellingen bepalen zelf, op basis van het risico, wat zij voldoende vinden. Wie twijfelt of hij hier spreekt over vermogen of over inkomen, vindt het onderscheid uitgelegd op de pagina over herkomst van vermogen versus herkomst van inkomen; dat onderscheid bepaalt namelijk welke stukken relevant zijn.